Biltong in die wildtuin

Ek sit met my hart op my skoot en biltong in my hand
want die pad natuur toe is doners ver as jy in die stad bly.
Ek fynkam die ruigtes en velde soos ek saans sy hare uitgeborsel het en ek wonder of bokke die winter uitken aan die vermindering in spore…
Ek voel hoe die Desemberson my voorkop pla en besef weereens hoe erg biltong ‘n mens se asem laat stink.
Dit is ironies hoe mense die nut van ‘n dier aan die seisoen in hulle lewe koppel
want dieselfde lens waarmee ek die dier bewonder, is in sy jaggeweer as hy mik en skiet.

Die eerste koedoe is kort kilos diskant die hek en my verkyker het fokus ingeneem op die draai van sy horings.
Ek staar na elke horing en aam die verskille.
Die perfekte verskille.
Hoekom is verskille nooit vir mense perfek nie en hoekom hang die reuk van pasafgeweerde koeëls aan my lippe?

Ek besef meteens dat die vrede wat hier wei nie my hart in my bors gaan terugstoot nie en dat ek volgende keer meer water moet inpak.
Menselewens draai soos koedoehorings – myne is ‘n ooi.
Ses maande na die jagseisoen kyk ek na hierdie berge en ek wonder of die mankolieke omvang van hoop ook seisoenaal is.
Wat is ‘n bok dan nou eintlik as hy in ‘n bruin papiersak pas en wie het besluit dat leeus in dieselfe kamp as die koedoes sal hoort.

Vir sommiges is bokke bewondering en vir ander ‘n versnapering.
Ek sit met beide en skielik ook met moerse tandpyn.
Hoekom sit mense in Rangers en eet biltong in die wildtuin?
j.s.s.
17.01.2021

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *