Gedigte

As rankrose grond toe groei

Daar word vertel dat liefde ‘n saadjie is wat jy koester en omarm soos ‘n jong orgidee
En wat groei met elke wonder wat daar moontlik te skuile is in Tyd homself.
Daar word vertel dat mens moet blom waar jy geplant is met wortels wat klou aan verbreedte mondhoeke en vingers wat deur uitgekamde hare vleg.
Dat dit soggens soos ‘n sonneblom die lig soek wat binne twee afsonderlike harte opkom en dat die benydende gawe van gee, die water vir die blare is.
Daar word vertel dat liefde ‘n saadjie is – ‘n rooiwyn roos.

Maar daar word nie vertel dat liefde soms wilde veldblomme of ongesnoeide Icebergs is nie.
Daar word nie vertel dat liefde grond vir groei nodig het en dat die grond eintlik net korrels van jou siel is nie.
Ja, hulle waarsku jou nie teen die ontkiemingsproses wat moet plaasvind lank voor jou saailing kan fotosinteer en floreer nie.
Dit is eers wanneer jy die saadjie in jou hand hou en jou oë op die oorkantse ligbron rig en twee strale bymekaarkom dat jy weet dis dagbreek…
en dan maak albei soos boontjies wat deur ‘n afwagtende agtjarige in twee lae watte geplant is.

Jy breek – onophoudelik en sorgeloos jou siel stukkie vir stukkie af
om die saadjie te voed nog lank voor jy weet watter plant jy kweek…
Tot jou hart afwater
en die ligstrale ondergaan
en al wat oorbly
is die dorings
wat jou konsep van liefde
onherroeplik
stukkend
steek.
(c)
j.s.s.
2021.01.16

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *