Swart

Ek sluk die laaste bietjie klamheid van my mond in my keel af.
Ek wil skree maar my stem het onder in my longe gaan lê.
Hoekom?
Hoekom het jy pronkend voor my potlood en papier kom lê as ek jou nie mag skilder nie?
Hoekom is die skets wat ek van jou gesig het, sonder kuiltjies en plooie al het ek telke male die regte beeld voor my gehad?
Vanaand is my potlood te swaar om op te tel en my tekenvelle is gevlek.
Ek stop by elke spieel om te kyk of jy agter my staan, of jou hande dalk op my skouers of heupe rus en ek dit net nie voel nie.
Ek loop by my kunskamer in en ek loop weer uit want my verf is droog en my potlood stomp.
Die gedagte van jou is buitelyne met swak skakering.
Ek kan dit amper nie meer sien nie, maar ek kan dit skree.
Ek kan skree van elke keer wat jou hande in my hare was en van strate op n klein oos-kaapse dorpie waar strome herinneringe soos September reën wegvloei.
Ek kan die name van die plekke waar jou voetspore nou nog langs myne kuier uitskree in die volgorde soos ons gereis het.
Ek kan skree van elke koppie cheap koffie wat ons saam in n flat sonder sitkamerbanke gedrink het.
Ek kan skree van elke bynaam wat ons opgemaak het en van liedjies waarvan die lirieke eens lewend was.
Ek kan skree met elke stukkie van my hart wat nou hier op die vloer tussen hierdie meubels lê en bloei.
Ek kan!
Maar ek gaan nie.
Want jy het my tekenwerk uitgevee en jou ore doofgemaak vir krete wat teen liggaamsmure uitklim
en ek gaan moet besef dat nie eens die beste kunstenaar n swart hart kan inkleur nie.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *