• Gedigte

    ‘n Hou vir n hou los almal ewe stukkend

    Die hou binne verhouding is nie veronderstel om seer te wees nie.
    ‘n Oog vir ‘n oog maak die wêreld blind
    en ‘n hou vir ‘n hou los ons almal ewe stukkend.
    As jy slaan, slaan jou oë opwaarts na die berge
    en as jy al ooit ‘n hou moes vat,
    hoop ek jy het dit afgeskryf
    en nie weer uitgedeel nie.

    Die hou binne verhouding moet wees vir vashou –
    want liefde is mooi en mense voel eenvoudig mooier
    met ‘n tweede paar arms om hulle.
    Die hou binne verhouding moet wees vir aanhou –
    want leë woonstelle en nuwe beginne word vinnig gevul
    met memories en meubels na jou smaak
    as jy ophou daaraan dink om op te hou…
    Die hou binne verhouding moet wees vir uithou
    en sambreel soek wanneer dit trane reën
    want elke reënbui bring ‘n reënboog
    en soms kort jou lewe kleur.

    Hou op om jou verhouding met jou bure te vergelyk
    en met jou kollega te bespreek.
    Moet nie vandag ‘n hou uitdeel as jy nie met gemak
    aan die anderkant van die vuis kan staan nie
    en moet nie ophou om jouself te herinner
    aan alles waarvan jy hou van daardie persoon.

    Maak seker jou verhouding is houloos
    en nie hopeloos nie.
    Maak seker jou verhouding is wat jou bo hou
    wanneer die lewe golwe maak
    en maak seker dat die sekuriteit wat jy daaruit put
    gelyk breek met die rekening wat jou hart betaal,
    want die hou binne verhouding
    is nie veronderstel om enige seer agter te los
    en rooi kneukels en blou wangbene
    is nié die prys wat ‘n verhouding veronderstel is om te kos.
    (c)
    j.s.s
    2021.05.01

  • Gedigte

    (Hoër)ison

    Ek wil elke dag vir die vyf-uur son sit en frons
    terwyl hy in die takke van hierdie bome kom vassit.
    Ek wil die melkweg shutter
    sodat daar genoeg shooting stars is
    vir al die wense wat die kinders op Aarde voor bid.

    Ek wil elke aand wonder
    wat die man op die maan aanvang
    en of ek ook leef in sy kop.
    Ek wil al die ek-wou-nogs in ‘n omgeploegde land plant
    en hoop die oomblikke kom op.

    Ek wil die bosveld se verste hoeke omkeer
    en my sand onder my vingernaels voel
    om die begin van die horison uit te grou
    maar dit alles klink boring
    as ek dit moet doen sonder jou.
    (c)
    j.s.s
    2021.05.08


  • Gedigte

    Nor(mal)isasie

    Hoeveel pizza slices het jy al saam die verkeerde mense geëet
    en hoeveel koffie-dates het jy al deurgesit
    sonder om ‘n woord oor jouself te sê?
    Jy het nie ‘n graad in argitektuur nodig om te bepaal
    watter spasie ‘n persoon in jou lewe mag opneem nie.
    Net omdat jy mense kans gee om die pad oor te steek
    voordat te verder ry,
    beteken nie ander mag oor jou loop nie.

    Lag!
    Op ‘n random oomblik
    van ‘n random dag
    vir jouself en oor jouself, want lag is terapie
    en dit kos nie seshonderd rand per uur nie.
    Hoe meer jy gee,
    hoe meer sal jy besef jy verloor niks…
    Skenk jou klere van laasjaar
    en groet die boemelaar op die hoek van Derde laan,
    al het jy hom al besope gesien.

    Hoe maller die wêreld word,
    hoe meer moet jy kophou.
    Sê jou sê al kos dit jou ‘n pion,
    want more vat jy ‘n kasteel!
    Vertrou jou instink eerder as ‘n ander se woord,
    want as die Titanic unsinkable was
    het ons waarskynlik nie vandag van sy bestaan geweet nie.

    En asseblief tog –
    Trek weg van die warehouse waar al die bokse staan
    waarin die wêreld jou wil druk!
    (c)
    j.s.s
    2021.04.16

  • Gedigte

    Si(e)lhouette

    Iewers onder dié vel wat ja – so dik is,
    is ‘n siel wat soek om te verstaan.
    ‘n Siel wat deel en gee sonder rekenskap
    en wat liefhet nie om terug liefde te ontvang.
    ‘n Siel wat verdwaal tussen geroesde deurkosynne
    en plafonne wat lek,
    omdat die rekening vir herstel lank reeds agterstallig is.

    Binne hierdie hygende soektog is ‘n siel wat wonder
    hoekom harte nie kom om te bly nie
    en wat breek elke keer as ‘n jammer diepte verloor.
    Een wat in die wolke eerder as deur die weer wil wees.
    Een wat nooit ophou hoop en altyd aanhou met bid
    vir elke singende en elke slapende siel
    en wat brand net om deel te neem!

    Onder dié vel is ‘n siel versteek
    in laataand ideale en bruin koffiekringe
    op ‘n houttafel wat verniet vernis geraak het.
    Hier is ‘n siel wat wil glo dat liefde nie seermaak nie,
    maar slegs diegene wat nie oor dit beskik nie.
    Iewers hier lê ‘n siel en wonder of ek die afdraai gemis het
    wat lei na asem skep en vars oggenddou
    en of velle – dik of nie –
    eintlik net daar is om siele van die verdwaal te weerhou.
    (c)
    j.s.s
    2021.04.03