• Gedigte

    ‘n Hou vir n hou los almal ewe stukkend

    Die hou binne verhouding is nie veronderstel om seer te wees nie.
    ‘n Oog vir ‘n oog maak die wêreld blind
    en ‘n hou vir ‘n hou los ons almal ewe stukkend.
    As jy slaan, slaan jou oë opwaarts na die berge
    en as jy al ooit ‘n hou moes vat,
    hoop ek jy het dit afgeskryf
    en nie weer uitgedeel nie.

    Die hou binne verhouding moet wees vir vashou –
    want liefde is mooi en mense voel eenvoudig mooier
    met ‘n tweede paar arms om hulle.
    Die hou binne verhouding moet wees vir aanhou –
    want leë woonstelle en nuwe beginne word vinnig gevul
    met memories en meubels na jou smaak
    as jy ophou daaraan dink om op te hou…
    Die hou binne verhouding moet wees vir uithou
    en sambreel soek wanneer dit trane reën
    want elke reënbui bring ‘n reënboog
    en soms kort jou lewe kleur.

    Hou op om jou verhouding met jou bure te vergelyk
    en met jou kollega te bespreek.
    Moet nie vandag ‘n hou uitdeel as jy nie met gemak
    aan die anderkant van die vuis kan staan nie
    en moet nie ophou om jouself te herinner
    aan alles waarvan jy hou van daardie persoon.

    Maak seker jou verhouding is houloos
    en nie hopeloos nie.
    Maak seker jou verhouding is wat jou bo hou
    wanneer die lewe golwe maak
    en maak seker dat die sekuriteit wat jy daaruit put
    gelyk breek met die rekening wat jou hart betaal,
    want die hou binne verhouding
    is nie veronderstel om enige seer agter te los
    en rooi kneukels en blou wangbene
    is nié die prys wat ‘n verhouding veronderstel is om te kos.

    16.04.2021

  • Gedigte

    (Hoër)ison

    Ek wil elke dag vir die vyf-uur son sit en frons
    terwyl hy in die takke van hierdie bome kom vassit.
    Ek wil die melkweg shutter
    sodat daar genoeg shooting stars is
    vir al die wense wat die kinders op Aarde voor bid.

    Ek wil elke aand wonder
    wat die man op die maan aanvang
    en of ek ook leef in sy kop.
    Ek wil al die ek-wou-nogs in ‘n omgeploegde land plant
    en hoop die oomblikke kom op.

    Ek wil die bosveld se verste hoeke omkeer
    en my sand onder my vingernaels voel
    om die begin van die horison uit te grou
    maar dit alles klink boring
    as ek dit moet doen sonder jou.

    08.05.2021

  • Gedigte

    Nor(mal)isasie

    Hoeveel pizza slices het jy al saam die verkeerde mense geëet
    en hoeveel koffie-dates het jy al deurgesit
    sonder om ‘n woord oor jouself te sê?
    Jy het nie ‘n graad in argitektuur nodig om te bepaal
    watter spasie ‘n persoon in jou lewe mag opneem nie.
    Net omdat jy mense kans gee om die pad oor te steek
    voordat te verder ry,
    beteken nie ander mag oor jou loop nie.

    Lag!
    Op ‘n random oomblik
    van ‘n random dag
    vir jouself en oor jouself, want lag is terapie
    en dit kos nie seshonderd rand per uur nie.
    Hoe meer jy gee,
    hoe meer sal jy besef jy verloor niks…
    Skenk jou klere van laasjaar
    en groet die boemelaar op die hoek van Derde laan,
    al het jy hom al besope gesien.

    Hoe maller die wêreld word,
    hoe meer moet jy kophou.
    Sê jou sê al kos dit jou ‘n pion,
    want more vat jy ‘n kasteel!
    Vertrou jou instink eerder as ‘n ander se woord,
    want as die Titanic unsinkable was
    het ons waarskynlik nie vandag van sy bestaan geweet nie.

    En asseblief tog –
    Trek weg van die warehouse waar al die bokse staan
    waarin die wêreld jou wil druk!

    06.05.2021

  • Gedigte

    Si(e)lhouette

    Iewers onder dié vel wat ja – so dik is,
    is ‘n siel wat soek om te verstaan.
    ‘n Siel wat deel en gee sonder rekenskap
    en wat liefhet nie om terug liefde te ontvang.
    ‘n Siel wat verdwaal tussen geroesde deurkosynne
    en plafonne wat lek,
    omdat die rekening vir herstel lank reeds agterstallig is.

    Binne hierdie hygende soektog is ‘n siel wat wonder
    hoekom harte nie kom om te bly nie
    en wat breek elke keer as ‘n jammer diepte verloor.
    Een wat in die wolke eerder as deur die weer wil wees.
    Een wat nooit ophou hoop en altyd aanhou met bid
    vir elke singende en elke slapende siel
    en wat brand net om deel te neem!

    Onder dié vel is ‘n siel versteek
    in laataand ideale en bruin koffiekringe
    op ‘n houttafel wat verniet vernis geraak het.
    Hier is ‘n siel wat wil glo dat liefde nie seermaak nie,
    maar slegs diegene wat nie oor dit beskik nie.
    Iewers hier lê ‘n siel en wonder of ek die afdraai gemis het
    wat lei na asem skep en vars oggenddou
    en of velle – dik of nie –
    eintlik net daar is om siele van die verdwaal te weerhou.

    2021.04.07

  • Gedigte

    Familie

    Familie is feitlik wat jy het
    as die skaak van die lewe die pionne rondom jou opeet.
    Familie is ‘n ma wat seker maak jou sokkies bly in pare
    en dat jy onthou om jou koffie te drink voor dit koud word.
    Familie is ‘n pa wat na ‘n lang week sy enigste laatslaap oggend prysgee
    om die dag saam sy familie n uur langer te maak.
    Familie is die troeteldiere – twee honde dalk
    wat elkeen hulle eie maniere en gewoontes geleer is
    met tyd waaraan memories soos kersboomversierings hang.

    Familie is die bankie langs die pad oppad see toe
    en die allerdaagse gesprekke oppad na die naaste vulstasie.
    Dit is elke Sondagmiddag draairoomys
    en elke wilde Maandagoggend geskarrel.
    Familie is die manier wat jy die ‘Wat is fout?’-vraag
    met ‘n paar tranerige oë kan beantwoord.
    Dit is die vier mure en ses skouers
    waar die meeste van jou trane al opgedroog het.
    Dit is elke verjaarsdag en elke huweliksherdenking –
    elke prysuitdeling en elke sportbyeenkoms.

    Familie is die ‘world of words’ wat jy in geen woordeboek
    sal opspoor nie want papier verweer met bloed, sweet en trane
    maar wanneer harte en drome soos ou boeke uitmekaarval
    is familie die vertroude paar arms
    wat jou ongetwyfeld sal vang.

    j.s.s
    2021.04.04

  • Gedigte

    Suikersakkie gesegdes

    As ek jou nog een keer kon sien,
    sou ek dalk verstaan
    hoekom twee koffies beter as een proe
    vir iemand wat nooit koffie drink nie
    en hoekom vyfuur nie saam
    met die son gesak het nie.

    Ek sou dalk besef hoekom die dag,
    ons toekoms en jou oë ewe blou was
    en hoekom dit Ross en Rachel
    drie-en-twintig episodes geneem het
    om ook te verstaan.

    As daar nog ‘n Maandagmiddag koffie kon wees
    en twee ure van woorde vol gate,
    sou ek dalk verstaan
    hoekom closure net ‘n ry voetspore
    in ‘n besige parking lot is
    en hoekom Hulletts se gesegdes
    soveel soeter klink wanneer jy verbitterd is.

    Ek wou my gevoelens soos my laaste slukkie koffie wegdrink
    en my hart saam my leë koppie kant toe skuif.
    Ek wou weet hoekom daar ‘n ‘end’ binne ‘friends’ is
    en hoekom party mense se gevoelens
    dit nooit verby ‘n light meal maak nie,
    maar uit alle drome moet jy wakker word of -skrik
    en ‘Alles gaan okey wees’ is bladsy een van ‘Hoe generies kan ek wees?’.

    Mag jy jou Rachel vind in die hede,
    Saterdagaande los in die verlede
    en verslaap soos jy vashou aan jou drome,
    want die son het eintlik te vroeg ophou op ons skyn
    en die woorde agter-op jou sakkie
    het saam met die suiker in jou koffie verdwyn.

    J.S.S.
    24.03.2021

  • Gedigte

    Jesaja 41

    Ek hoop dat jy jou oë toemaak en bid
    vir elke blou Maandagoggend
    en elke laatslaap Saterdag,
    vir elke toebroodjie wat jy eet
    al het jy dit nie self gemaak nie.
    Ek hoop jy bid vir elke persoon
    wat klere vir die kinderhuis skenk
    en vir elke boemelaar wat al ooit
    aan jou kar se venster geklop het.
    Ek hoop dat jy jou oë toemaak
    en jou Here ken in jou gebed.

    Ek hoop ook dat jy jou oë opnuut oopmaak
    sodat jy daagliks die wolke kan waardeer
    en weet dis daar waar jou drome dryf.
    Ek hoop dat, wanneer dit reën,
    jy sorgeloos en kaalvoet dans
    tot die water van jou hare af drup
    en jou enkels bruin is van die modder
    en wanneer jou drome so groot is
    dat die reën die plaaspad verspoel…
    hoop ek jy glimlag met die wete
    dat jy op die regte pad is.

    Ek hoop dat jy met elke sonsak besef
    dat jou drome geen horisonne ken nie
    en wanneer die sterre die hemel versier,
    hoop ek jy sien die droom
    wat op elke ster geskryf staan
    en hoe mooi die donker is
    omdat jou drome helder skyn.

    Ek hoop jy vang elke reëndruppel
    wat mik om op jou kop te val
    en wens op elke ster wat jou oë kan vind
    en wanneer jy vrees vir die son se hitte
    of die hemel se hoogte,
    hoop ek jy gryp jou Jesaja 41
    en reik na jou drome op die skouers van Sy wind.

  • Gedigte

    Tien teen een

    • Opgedra aan my boetie – een van die slimste en stilste mense wat ek ken

    Daar word gesê dat mens slegs tien persent van jou brein gebruik
    en dat genieë oor generasies heen, almal tekens van absurdheid toon,
    maar jy vra vanaand: “Wie het ‘normaal’ en ‘mal’ verwoord en gedefinieer?”
    “Wie het besluit dat sewentienjariges IK- en aanlegtoetse moet skryf
    en wie het gesê dat wiskunde en jou oorsig daartoe die volheid
    van jou salarisstrokie bepaal?”

    Daar word dalk gesê dat mens net tien persent van jou brein gebruik
    en daar word dalk aan jou verduidelik dat jy ‘n praktiese student is
    omdat jy nie wiskunde cum nie,
    maar normaal is net normaal omdat ons almal glo dat ons dit is.
    Jou brein raak versigtig kragtig wanneer jy aanhou
    om dit, wat aannames vir ander is, te bevraagteken.

    Jou salaris sal nooit meer as net papier wees nie.
    Die hoeveelheid lewensgeluk waarmee jy jouself vergoed
    elke maand, elke dag, elke oomblik
    word deur jouself bepaal en betaal – vat ‘n voorskot,
    gee jouself ‘n verhoging – want wie kan jou keer?
    Jou geluk word nie deur ‘n persentasieteken aangetoon nie
    en jy is wyser as die platgepraatte term
    waarna die wêreld jou forseer!
    Jou tien persent is net tien persent as jy vasklou aan klassifikasie
    wat deur ‘n ongeklassifiseerde individu bepaal is.

    Vokkit, jy is soveel meer –
    mèèr as die idee wat die wêreld van jou wou vorm,
    mèèr as ‘n persentasie wat geluk mee- en teenvoer
    en mèèr as wat enige koerantartikel of aanlegtoets
    ooit vir jouself van jouself kan vertel.

    Mag jy floreer ver buite die blik van normalisasie
    en mag jy wêrelde wat buite ons dae bestaan
    stukkend bliksem met jou brein

    want tien persent definieer jou nie!
    j.s.s.
    2021.02.02

  • Gedigte

    Biltong in die wildtuin

    Ek sit met my hart op my skoot en biltong in my hand
    want die pad natuur toe is doners ver as jy in die stad bly.
    Ek fynkam die ruigtes en velde soos ek saans sy hare uitgeborsel het en ek wonder of bokke die winter uitken aan die vermindering in spore…
    Ek voel hoe die Desemberson my voorkop pla en besef weereens hoe erg biltong ‘n mens se asem laat stink.
    Dit is ironies hoe mense die nut van ‘n dier aan die seisoen in hulle lewe koppel
    want dieselfde lens waarmee ek die dier bewonder, is in sy jaggeweer as hy mik en skiet.

    Die eerste koedoe is kort kilos diskant die hek en my verkyker het fokus ingeneem op die draai van sy horings.
    Ek staar na elke horing en aam die verskille.
    Die perfekte verskille.
    Hoekom is verskille nooit vir mense perfek nie en hoekom hang die reuk van pasafgeweerde koeëls aan my lippe?

    Ek besef meteens dat die vrede wat hier wei nie my hart in my bors gaan terugstoot nie en dat ek volgende keer meer water moet inpak.
    Menselewens draai soos koedoehorings – myne is ‘n ooi.
    Ses maande na die jagseisoen kyk ek na hierdie berge en ek wonder of die mankolieke omvang van hoop ook seisoenaal is.
    Wat is ‘n bok dan nou eintlik as hy in ‘n bruin papiersak pas en wie het besluit dat leeus in dieselfe kamp as die koedoes sal hoort.

    Vir sommiges is bokke bewondering en vir ander ‘n versnapering.
    Ek sit met beide en skielik ook met moerse tandpyn.
    Hoekom sit mense in Rangers en eet biltong in die wildtuin?
    j.s.s.
    17.01.2021

  • Gedigte

    As rankrose grond toe groei

    Daar word vertel dat liefde ‘n saadjie is wat jy koester en omarm soos ‘n jong orgidee
    En wat groei met elke wonder wat daar moontlik te skuile is in Tyd homself.
    Daar word vertel dat mens moet blom waar jy geplant is met wortels wat klou aan verbreedte mondhoeke en vingers wat deur uitgekamde hare vleg.
    Dat dit soggens soos ‘n sonneblom die lig soek wat binne twee afsonderlike harte opkom en dat die benydende gawe van gee, die water vir die blare is.
    Daar word vertel dat liefde ‘n saadjie is – ‘n rooiwyn roos.

    Maar daar word nie vertel dat liefde soms wilde veldblomme of ongesnoeide Icebergs is nie.
    Daar word nie vertel dat liefde grond vir groei nodig het en dat die grond eintlik net korrels van jou siel is nie.
    Ja, hulle waarsku jou nie teen die ontkiemingsproses wat moet plaasvind lank voor jou saailing kan fotosinteer en floreer nie.
    Dit is eers wanneer jy die saadjie in jou hand hou en jou oë op die oorkantse ligbron rig en twee strale bymekaarkom dat jy weet dis dagbreek…
    En dan maak albei soos boontjies wat deur ‘n afwagtende agtjarige in twee lae watte geplant is.

    Jy breek – onophoudelik en sorgeloos jou siel stukkie vir stukkie af om die saadjie te voed nog lank voor jy weet watter plant jy kweek…
    Tot jou hart afwater en die ligstrale ondergaan en al wat oorbly is die dorings wat jou konsep van liefde onherroeplik stukkend steek.
    j.s.s.
    18.01.2021