• Gedigte

    Tip the poet

    Party mense is duur,
    ander kos jou niks,
    te veel herwaardeer hulself gereeld
    met aardse mankoliek,
    meeste strek hul vermoëns
    om hul waarde te behou
    en min hou hul woord.

    Waar en vir wie skenk jy jou tyd?

    Almal wil ‘wanted’ voel,
    maar niemand wil besit word nie.
    Ware liefde is nie te koop nie,
    waardevolle mense is nie omkoopbaar nie
    en al noem jy hom of haar
    met elke herdenking ‘joune’
    is die enigste mens wat jy dálk tydelik besit
    nogsteeds net jouself.

    As iemand jou vrede kos
    is hulle te duur –
    maak nie saak watter waarde
    jy aan jou tyd koppel nie!

    Party mense is goud werd,
    ander is oorgeblaas.
    Die kennis van die verskil
    spaar dalk jou siel.
    So tel jou seëninge
    en reken die mense wat jou in persoon kom geluk wens,
    twee keer by.
    Gun jouself ‘n voorskot op vrede en voorspoed
    want jy is ryker as die geld in jou beursie
    waarvoor die wêreld so hard baklei.
    13.10.21

  • Gedigte

    (Saam)uel

    Ek ken ‘n Samuel,
    maar… ek dink jy ook.
    Samual het lank terug stad toe gekom saam met sy vrou en drie maande oue baba
    opsoek na ‘n geleentheid,
    maar “geleenthede voel nie altyd om gevind te word nie” sê Samuel.
    Nou verkoop hy Huisgenote op die hoek van Kerk- en Duboustraat.
    Hy is nie ‘n praterig ou nie en as jy vra hoe dit gaan, gaan dit altyd “goed goed madam”
    asof sy antwoord so kunsmatig gevorm is soos my vraag
    en so asof baie hom dié vraag vra en hy nie weet wat om op enige ander antwoord terug te verwag nie.
    Samual ken vir God en hy glo dat die lesers van Huisgenoot ook doen.
    Samual kom nie straat toe op Sondae nie want sy seun Sammy speel sokker vir die primary school.

    Soggens is ek haastig en wens ek Samuel was nie daar nie,
    smiddae soek my oë hom
    tussen al die Kerkstraat advertensieborde
    en karre wat oor geel ligte jaag.
    Samuel verkoop ook draad teelepeltjies en eenvoudige sleutelhouers
    want dinge is duur in die stad en ‘n taxi terug huis toe ook.
    Vandag val die misreën ‘n hartseer gesig op my voorruit
    want dis Donderdag, maar Samuel is nie hier met ‘n hoop Huisgenote nie.
    Samuel en die mense van sy buurt het hulle huise in ‘n brand verloor –
    sê die sewe-uur nuushooftreke op die radio in my kar
    en saam met dit, weet ek, die bietjie future wat hy vir Sammy op Godgeleënde tyd aanmekaar gesit het ook!
    Dalk voel geleenthede nie altyd om gevind te word nie,
    maar diè een het weggehol Samuel
    en ek het jou gesien ‘n goeie atleet wees.

    Ek mis jou goue teelepels en “goed goed madam” by my venster
    en ek mis jou glimlag as ek vir jou sê dat daar geen reën vir Sondag voorspel word nie.
    Ek het in learskool laas deur ‘n tydskrif geblaai,
    maar vandag lees ek sommer ‘n Huisgenoot.
    Net om te sien of daai mense God ken op die manier wat ek en jy vir God ken.
    Net om te sien of daar weghol geleenthede soos A3 plakkate in die middel is
    vir my om uit te skeur en in ‘n koevert te sit vir jou.
    Net om te sien waar al die good stuff in die wêreld is wat jy altyd as smiles gedra het.
    Om te sien of daar sokkernuus is
    en of die taxi stakings al bedaar het soos jy staan en voorspel het laasweek.
    Vandag koop ek ‘n Huisgenoot want wat anders moet ek met die R50 kontant doen wat ek getrek het?
    Soms wil geleenthede eenvoudig nie gevind word nie
    en soms wonder ek hoe Kerkstraat en die misreën op my ruit sou lyk
    as almal vir jou kon sien met dieselfde oë wat jy na die wêreld kyk.
    (c)
    j.s.s
    2021.07.18

  • Gedigte

    Ek en jy

    As ons ooit die kleur van mekaar se oë 
    kan beskryf sonder n vergelyking 
    en as ons ooit mekaar se aanraking kan uitken
    tussen menigde ander… 
    As ons ooit verlief raak
    ek en jy
    moet ons dit wegsteek
    sodat net twee rou harte en die see 
    daarin deel.

    As ons ooit verlief raak
    moet ons nie ophou
    om die duiwe op my bure se dak name te gee
    soos ons gedoen het toe ons tieners was
    en moet ons nie ophou
    om ons Rolo blokkies met mekaar te deel
    soos in die eerste dae van net vriende wees.

    As ons ooit verlief raak
    ek en jy
    moet ons ons liefde in die seesand begrawe
    waar die wêreld se wind van selfsug dit nie kan kry
    en die see haar golwe herhaaldelik sal uitspoeg en terugroep
    oor die sprokie van jou en my.
    (c)
    j.s.s
    2021.07.01

  • Gedigte

    Twee

    Twee kg suiker
    en twee kg tamaties
    is die resep vir tamatiekonfyt sê jy,
    terwyl jy draaie om my kombuis loop
    en jou beste resepte vir jouself hou.

    Ek kan nie kos maak nie,
    maar ek weet minstens waar my stoof se knoppe sit
    en hoeveel ure dit neem om die suur uit tamaties te kook.
    Ek het die enigste resepteboek wat ek besit
    van voor tot agter deurgeblaai,
    maar nêrens is ‘n resep vir ‘n geurige vriendskap.
    Dalk het mense, wat lief is vir kook,
    nie tyd om vriendskappe ook aanmekaar te slaan,
    of dalk is vriendskap nie net ‘n dis op die tafel nie,
    maar die hele gedoente van saam eet.

    Ek sou die wêreld in ‘n Pyrex bak vir jou kon voorsit
    as jy my uitnodiging aanvaar het.
    Ek sou twee dae daarna nog skottelgoed was
    en spartel om die suur tamatiereuk uit my kombuis te kry,
    net om jou aan my tafel te sien sit.

    Vanaand is die stoele in my eetkamer
    so leeg soos jou verskoning
    en ek wens daar was ‘n nagereg soet genoeg
    om my bitter hart mee te versadig,
    maar die wêreld is net so honger soos wat dit mal is
    en liefde maak mens mos blind en die klits kwyt
    en wat maak ek met 2 kg oorryp tamaties
    as ek self nie eers hou van tamatiekonfyt.
    (c)
    j.s.s
    2021.06.027

  • Gedigte

    ‘n Hou vir n hou los almal ewe stukkend

    Die hou binne verhouding is nie veronderstel om seer te wees nie.
    ‘n Oog vir ‘n oog maak die wêreld blind
    en ‘n hou vir ‘n hou los ons almal ewe stukkend.
    As jy slaan, slaan jou oë opwaarts na die berge
    en as jy al ooit ‘n hou moes vat,
    hoop ek jy het dit afgeskryf
    en nie weer uitgedeel nie.

    Die hou binne verhouding moet wees vir vashou –
    want liefde is mooi en mense voel eenvoudig mooier
    met ‘n tweede paar arms om hulle.
    Die hou binne verhouding moet wees vir aanhou –
    want leë woonstelle en nuwe beginne word vinnig gevul
    met memories en meubels na jou smaak
    as jy ophou daaraan dink om op te hou…
    Die hou binne verhouding moet wees vir uithou
    en sambreel soek wanneer dit trane reën
    want elke reënbui bring ‘n reënboog
    en soms kort jou lewe kleur.

    Hou op om jou verhouding met jou bure te vergelyk
    en met jou kollega te bespreek.
    Moet nie vandag ‘n hou uitdeel as jy nie met gemak
    aan die anderkant van die vuis kan staan nie
    en moet nie ophou om jouself te herinner
    aan alles waarvan jy hou van daardie persoon.

    Maak seker jou verhouding is houloos
    en nie hopeloos nie.
    Maak seker jou verhouding is wat jou bo hou
    wanneer die lewe golwe maak
    en maak seker dat die sekuriteit wat jy daaruit put
    gelyk breek met die rekening wat jou hart betaal,
    want die hou binne verhouding
    is nie veronderstel om enige seer agter te los
    en rooi kneukels en blou wangbene
    is nié die prys wat ‘n verhouding veronderstel is om te kos.
    (c)
    j.s.s
    2021.05.01

  • Gedigte

    (Hoër)ison

    Ek wil elke dag vir die vyf-uur son sit en frons
    terwyl hy in die takke van hierdie bome kom vassit.
    Ek wil die melkweg shutter
    sodat daar genoeg shooting stars is
    vir al die wense wat die kinders op Aarde voor bid.

    Ek wil elke aand wonder
    wat die man op die maan aanvang
    en of ek ook leef in sy kop.
    Ek wil al die ek-wou-nogs in ‘n omgeploegde land plant
    en hoop die oomblikke kom op.

    Ek wil die bosveld se verste hoeke omkeer
    en my sand onder my vingernaels voel
    om die begin van die horison uit te grou
    maar dit alles klink boring
    as ek dit moet doen sonder jou.
    (c)
    j.s.s
    2021.05.08


  • Gedigte

    Nor(mal)isasie

    Hoeveel pizza slices het jy al saam die verkeerde mense geëet
    en hoeveel koffie-dates het jy al deurgesit
    sonder om ‘n woord oor jouself te sê?
    Jy het nie ‘n graad in argitektuur nodig om te bepaal
    watter spasie ‘n persoon in jou lewe mag opneem nie.
    Net omdat jy mense kans gee om die pad oor te steek
    voordat te verder ry,
    beteken nie ander mag oor jou loop nie.

    Lag!
    Op ‘n random oomblik
    van ‘n random dag
    vir jouself en oor jouself, want lag is terapie
    en dit kos nie seshonderd rand per uur nie.
    Hoe meer jy gee,
    hoe meer sal jy besef jy verloor niks…
    Skenk jou klere van laasjaar
    en groet die boemelaar op die hoek van Derde laan,
    al het jy hom al besope gesien.

    Hoe maller die wêreld word,
    hoe meer moet jy kophou.
    Sê jou sê al kos dit jou ‘n pion,
    want more vat jy ‘n kasteel!
    Vertrou jou instink eerder as ‘n ander se woord,
    want as die Titanic unsinkable was
    het ons waarskynlik nie vandag van sy bestaan geweet nie.

    En asseblief tog –
    Trek weg van die warehouse waar al die bokse staan
    waarin die wêreld jou wil druk!
    (c)
    j.s.s
    2021.04.16

  • Gedigte

    Si(e)lhouette

    Iewers onder dié vel wat ja – so dik is,
    is ‘n siel wat soek om te verstaan.
    ‘n Siel wat deel en gee sonder rekenskap
    en wat liefhet nie om terug liefde te ontvang.
    ‘n Siel wat verdwaal tussen geroesde deurkosynne
    en plafonne wat lek,
    omdat die rekening vir herstel lank reeds agterstallig is.

    Binne hierdie hygende soektog is ‘n siel wat wonder
    hoekom harte nie kom om te bly nie
    en wat breek elke keer as ‘n jammer diepte verloor.
    Een wat in die wolke eerder as deur die weer wil wees.
    Een wat nooit ophou hoop en altyd aanhou met bid
    vir elke singende en elke slapende siel
    en wat brand net om deel te neem!

    Onder dié vel is ‘n siel versteek
    in laataand ideale en bruin koffiekringe
    op ‘n houttafel wat verniet vernis geraak het.
    Hier is ‘n siel wat wil glo dat liefde nie seermaak nie,
    maar slegs diegene wat nie oor dit beskik nie.
    Iewers hier lê ‘n siel en wonder of ek die afdraai gemis het
    wat lei na asem skep en vars oggenddou
    en of velle – dik of nie –
    eintlik net daar is om siele van die verdwaal te weerhou.
    (c)
    j.s.s
    2021.04.03

  • Gedigte

    Familie

    Familie is feitlik wat jy het
    as die skaak van die lewe die pionne rondom jou opeet.
    Familie is ‘n ma wat seker maak jou sokkies bly in pare
    en dat jy onthou om jou koffie te drink voor dit koud word.
    Familie is ‘n pa wat na ‘n lang week sy enigste laatslaap oggend prysgee
    om die dag saam sy familie n uur langer te maak.
    Familie is die troeteldiere – twee honde dalk
    wat elkeen hulle eie maniere en gewoontes geleer is
    met tyd waaraan memories soos kersboomversierings hang.

    Familie is die bankie langs die pad oppad see toe
    en die allerdaagse gesprekke oppad na die naaste vulstasie.
    Dit is elke Sondagmiddag draairoomys
    en elke wilde Maandagoggend geskarrel.
    Familie is die manier wat jy die ‘Wat is fout?’-vraag
    met ‘n paar tranerige oë kan beantwoord.
    Dit is die vier mure en ses skouers
    waar die meeste van jou trane al opgedroog het.
    Dit is elke verjaarsdag en elke huweliksherdenking –
    elke prysuitdeling en elke sportbyeenkoms.

    Familie is die ‘world of words’ wat jy in geen woordeboek
    sal opspoor nie want papier verweer met bloed, sweet en trane
    maar wanneer harte en drome soos ou boeke uitmekaarval
    is familie die vertroude paar arms
    wat jou ongetwyfeld sal vang.
    (c)
    j.s.s
    2021.04.01

  • Gedigte

    Suikersakkie gesegdes

    As ek jou nog een keer kon sien,
    sou ek dalk verstaan
    hoekom twee koffies beter as een proe
    vir iemand wat nooit koffie drink nie
    en hoekom vyfuur nie saam
    met die son gesak het nie.

    Ek sou dalk besef hoekom die dag,
    ons toekoms en jou oë ewe blou was
    en hoekom dit Ross en Rachel
    drie-en-twintig episodes geneem het
    om ook te verstaan.

    As daar nog ‘n Maandagmiddag koffie kon wees
    en twee ure van woorde vol gate,
    sou ek dalk verstaan
    hoekom closure net ‘n ry voetspore
    in ‘n besige parking lot is
    en hoekom Hulletts se gesegdes
    soveel soeter klink wanneer jy verbitterd is.

    Ek wou my gevoelens soos my laaste slukkie koffie wegdrink
    en my hart saam my leë koppie kant toe skuif.
    Ek wou weet hoekom daar ‘n ‘end’ binne ‘friends’ is
    en hoekom party mense se gevoelens
    dit nooit verby ‘n light meal maak nie,
    maar uit alle drome moet jy wakker word of -skrik
    en ‘Alles gaan okey wees’ is bladsy een van ‘Hoe generies kan ek wees?’.

    Mag jy jou Rachel vind in die hede,
    Saterdagaande los in die verlede
    en verslaap soos jy vashou aan jou drome,
    want die son het eintlik te vroeg ophou op ons skyn
    en die woorde agter-op jou sakkie
    het saam met die suiker in jou koffie verdwyn.
    (c)
    j.s.s
    2021.03.24